من خسته ام

از اشتباهاتم , از ترس از اشتباه کردنم از اشتباهات دیگران که دامن مرا می گیرد

از بی فاصله اتفاق افتادن اینها .....................

دیگر اشک هم ندارم

خنده ام می گیرد از این همه اتفاق به دنبال هم

قلبم می گیرد از این فرصت خطا کردن نداشتن

من از باور اینکه آدمها دروغ می گویند خسته ام

از پذیرفتن اینکه نبایدبه آدمها اعتماد کرد خسته ام

و نمی دانم چرا خیل عظیمی از آدمها هر روز به من ثابت می کنند که نباید

بهشان اعتماد کنم چون دروغ می گویند     

به گمانم دوایش عدم وابستگی است نمی دانم انقدر بزرگ شده ام که از پسش بر

آیم !

مگذار که عشق ، به عادت دوست داشتن تبدیل شود!
مگذار که حتی آب دادن گل های باغچه
به عادت آب دادن گل های باغچه تبدیل شود !
عشق ، عادت به دوست داشتن و
سخت دوست داشتن دیگری نیست .
پیوسته نو کردن خواستنی است که خود پیوسته
خواهان نو شدن است و دگرگون شدن
تازگی ، ذات عشق است و طراوت ، بافت عشق
چگونه می شود تازگی و طراوت را از عشق گرفت و
عشق همچنان عشق بماند ؟

    و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمی است

           که  همچنان  که تو  را  می بوسند ،  در ذهن خود  

           طناب دار تو  را می بافند !

اندکی بدی در نهاد تو

اندکی بدی در نهاد من

اندکی بدی در نهاد ما.....

و لعنت جاودانه بر تبار انسان فرود می آید

آبریزی کوچک به هر سراچه ـ هر چند که خلوتگاه عشقی باشد ـ

شهر را

از برای آنکه به گنداب در نشیند کفایت است

                                                                    شاملو

تاوقتی نیاموخته ای که با کسانی که با تو مخالفند تسامح کنی , تا وقتی که نتوانی

کلماتی مشفقانه در خصوص دیگرانی که دوستشان نداری به زبان بیاوری و تا وقتی که

عادت نکردی  که به دیگران با نیت دیدن خوبی هایشان نظر کنی ,موفقیت و خوشبختی

را تجربه نخواهی کرد.

                                                                                                      ناپلئون هیل

وقتی  سردمداران صداقت و اتحاد اینچنین کنند وای به حال دیگران.

                                                               امام علی (ع)

خالیست آغوشم , خالیست , اگر تو آنرا از نور نینباری . جایی که نیستی

نور را گذاری نیست

تبدار بود پیشانیت وقتی که بر شانه ام نهادی

این اسب داغ خورده کسی را جز تو سوار نخواهد کرد

کوتاه بود فرصت , کوتاه  بود عشق, این چیزهای فاخر بالا بلند  در خور

کسی چون من نیست

خواهد رسید باد خواهد گذشت ابر

این سایه خمار کن سرو تنها کسی است که از پنجره خواهد آمد

مهمانی مرا.